Λυκόρεμα Βούλας: Η σπηλιά των ανταρτών (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Μοιραστείτε το...
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someone

ΕΛΑΣ ΒΟΥΛΑΣ ΓΛΥΦΑΔΑΣ –  Η ΣΠΗΛΙΑ

Δημιουργήθηκε η ανάγκη να βρεθεί ένας τόπος που να μπορούν με ασφάλεια να μένουν οι διωκόμενοι, χωρίς να διακόπτουν και τη δράση τους. Ο τόπος αυτός θα χρησίμευε και σα σταθμός για τις αποστολές στο Αντάρτικο.

Το ιδεώδες μέρος βρέθηκε και ήταν η Σπηλιά. Ο Υμηττός έχει πολλές σπηλιές, από τις οποίες γνωστότερες είναι η Σπηλιά, ή Σπήλαιο, της Παιανίας – παλαιότερα την ονόμαζαν και «κουτούκι» – που έχει αξιοποιηθεί και τουριστικά. Οι Σπηλιές των Νυμφών και της Συκιάς, επίσης γνωστές, που χρησιμοποιήθηκαν από τις αποστολές στη Μέση Ανατολή.
Οι ΕΛΑΣίτες αναζήτησαν μια κατάλληλη ανάμεσα σ αυτές που βρίσκονται στα νότια του βουνού. Αυτή που επιλέχτηκε τελικά, υποδείχτηκε από τον Γιώργο Σκουρλή (ψευδ. Τσάμης), πατέρα των αγωνιστών Γιάννη, Χρήστου και Δημήτρη.
Βρίσκονταν στην τοποθεσία Λυκόρεμα της Βούλας και είχε χρησιμοποιηθεί παλαιότερα απ τους «κατσικοκλέφτες» σαν κρησφύγετο. Την μακρόχρονη χρήση του αποδείχνει η καταστροφή των σταλακτιτών και σταλαγμιτών, των οποίων μόνο ίχνη στις βάσεις τους έμειναν, όπως και διάφορα άλλα υπολείμματα χρήσης και δραστηριότητας ανθρώπου. Παρόλα αυτά κρατήθηκε πολύ καλά το μυστικό της ύπαρξής της. Ούτε οι αρχές, ούτε οι κάτοικοι των κάπως κοντινών περιοχών, γνώριζαν οτιδήποτε. Η σπηλιά είχε πολλά προτερήματα. Ηταν σχετικά κοντά στην κατοικημένη 
περιοχή – τη Βούλα.

Η είσοδος της ήταν εντελώς αθέατη, κρυμμένη από το σύστημα των γύρω βράχων και φυσικά αποκλεισμένη απ την βλάστηση. Βρίσκεται σχεδόν στο δάπεδο της σπηλιάς και όχι στην οροφή, πράγμα που διευκόλυνε πολύ την είσοδο και έξόδο.

Από το ύψος της τοποθεσίας ελέγχονταν οπτικά όλη η γύρω περιοχή, ενώ η ίδια παρέμεινε αθέατη.
Το εσωτερικό της, με διάμετρο γύρω στα 8 ή 9 μέτρα, ήταν αρκετό να φιλοξενήσει δεκάδες αγωνιστές.

Στην κοντινή γύρω περιοχή η πυκνή βλάστηση επέτρεπε αγωνιστές να κινούνται ελεύθερα, όταν κανένας κίνδυνος δεν διαγράφονταν.
Προς τα βόρεια και βόρειο-ανατολικά, υπήρχαν μονοπάτια (κατσικόδρομοι) για διαφυγή, αν αυτό κρινόταν απαραίτητο.

Η ομάδα των αγωνιστών που έμενε εκεί ονομαζόταν διμοιρία «του βουνού», ή ομάδα του βουνού.

Απο το βιβλιο του Γιαννη Κυριακιδη το Ι/1 ταγμα του ΕΛΑΣ της ΑΘΗΝΑΣ και το αρχειο του.

Νεα Σμυρνη 1985, έγχρωμες φωτογραφιες: Στεφανος Χατζηστεφανου

 

Διαβάστε Επίσης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

X